نازنین از درد مردم ناز تا کی میکنی؟

خود مسلمان میکشی و تکیه بر وی میکنی

ناقه ی لیلی به سرعت میبری ای ساربان

حال مجنون گر بدانی ناقه را هی میکنی

به یاد همه ی عشاق ایران زمین

(ترانه ی محلی خراسانی)

منم سرگشته ي حيرانت اي دوست کنم يکبار جان به قربانت اي دوست

دلي را سازم ز شوق وصل کويت  نهم سر بر سر پيمانت اي دوست

دلي دارم در آتش خانه کرده  ميان شعله ها کاشانه کرده

دلي دارمکه از شوق وصالت وجودم را زغم ويرانه کده

من آن آواره ي بشکسته حالم ز هجرانت بتا رو بر زوالم

پريشان گشته شد يکباره حالم ز هر سر ذر سر سجاده کردم دعايي بر آن دل داده کردم

ز حسرت ساغر چشمان مي دوست  لبانت يکسر از باده کردم

دل آ تا کي اسير ياد ياري  ز هجر يار تا کي داغ داري

بگو تا کي ز شوق روي ليلي     تو مجنون پريشان وزگاري

پريشانم پريشان  روزگارم  من آن سرگشته ي هجر نگارم 

 کنون عمريست با اميد وصلت درون سينه آسايش ندارم

ز هجرت روز و شب فرياد دارم  دلي دارم دلي نا شاد دارم

درون سينه ي خود هزاران کشته چون فرهاد دارم

چرا نازنينم بي وفايي ؟ دم آ دم با دل من در جفايي

چرا آشفته کردي روزگارم عزيزم دارد اين دل هم خدايي

دارد اين دل هم خدايي  

یک نظر بر ابر کردم ابر باریدن گرفت

یک نظر بر یار کردم یار نالیدن گرفت

تکیه بر دیوار کردم خاک بر فرقم نشست

خاک بر فرقش نشیند آنکه یار از من گرفت

(برداشت از یک ترانه ی خراسانی)

چشم تو خواب میرود یا که تو ناز می کنی

نی به خدا که از دغل چشم فراز می کنی...

شمس من و خدای من

سیم آخرم.

 گوش کن صدای سکوتم را...

صد طعنه به مجنون زده لیلای من اینست 
 

گفتم که سرانجام به دریا بزنم دل

 هشدار دل! این بار ، که دریای من اینست

من رود نیاسودنم و بودن و تا وصل 

 آسودگی ام نیست که معنای من اینست 

 هر جا که تویی مرکز تصویر من آنجاست 
 

صاحبنظرم علم مرایای من اینست 

 گیرم که بهشتم به نمازی ندهد دست 

 قد قامتی افراز که طوبای من اینست

همراه تو تا نابترین آب رسیدن 

 همواره عطشناکی رؤیای من اینست 
 

من در تو به شوق و تو در آفاق به حیرت

نایاب ترین فصل تماشای من اینست 

 دیوانه به سودای پری از تو کبوتر 

 از قاف فرود آمده عنقای من اینست 

 خرداد تو و آذر من بگذر و بگذار 
 

امروز بجشوند که سودای من اینست 

 دیر است اگر نه ورق بعدی تقویم 
 

کولاکم و برفم همه فردای من اینست

(حسین منزوی)

عشق همیشه در مراجعه است

خراب یک نظر از چشم نیم خواب توئیم

به حال ما نظری کن که ما خراب توئیم

عجب نباشد اگر از لبت به کام رسم

که مست باده ی نازی و ما کباب توئیم

شمس من و خدای من